هر کی برا خودش دلش می سوزه ، همین طوری رو زبونش افتاده و می گه ... حالا یه چیزی گفته باشیم ... اوایل می گفتم ما رو آدم حساب کردند و التماس دعا می گن ... به کی به تو ، تو که ......
تا اینکه این روایت رو خوندم :
هر کس در غیاب برادر مومنش برای او دعا کند ، خدا اول اون دعا رو در حق اون مستجاب می کند ، و اون دعا در حق آن شخص نیز مستجاب می شود .
شک کنیم تمومه دیگه باید بی خیال مستجاب شدن باشیم ،
این جاست که ضعف ایمان معلوم میشه مگه نه این که خودشون گفتند :
مولا علی علیه السلام در دعای کمیل گفتند که تو خودت به دعا کردن امر کردی و خودت ضمانت استجابت رو می کنی ،
امام صادق علیه السلام : همانا نزد خداى عزوجل منزلت و مقامى است كه به آن نمی شود رسيد جز بدرخواست و مسئلت ، و اگر بنده اى دهان خود ببندد و درخواست نكند چيزى باو داده نشود، پس درخواست كن تا بتو داده شود
ولی ما که آدم های بدی هستیم خدا تحویلمون نمی گیره ..؟!
چی ؟؟!!؟ او خدایی که همش دنبال بهانس تا بنده هایش رو ببخشه .. اون خدایی که همه چیز رو برای تو خلق کردم و تو را برای خودش .. میشه تحویل نگیره ؟! خوش انصاف
ما شک داریم نکنه به ما ندهند همین کار رو خراب می کنه .. یعنی : می گیم زیر قولشون می زنن و جواب نمی دن .... !!
ما ذلک الظن بک و لاالمعروف من فضلک
آ خدا ، ما بندگان بدی هستیم ولی شما که خوبید
وافعل بی ما انت اهله و لا تفعل بی ما انا اهله
دعا نکینم از دستمون رفته ها
